Sen gidersen güzel dertler depreşir,
Pamuk ipliğine bağlı yaşanmaz!
Sen gidersen Ey vah, gökyüzü üşür!
Kahır düğümlenir, yürek boşanmaz!

Sen gidersen güzel, hasta olurum,
Direncim kırılır, güven kaybolur.
Korkarım ki omzumdan solurum,
Sen gidersen gayri söz haram olur!

Güneşin ziyası düşünce aya,
Arzuhalim zarfsız verdim postaya…
Umut sensin; arzu da sen, ben yaya,
Neme lazım demek ölüm hastaya!

Yüreklerde kor ateşler tütüyor!
Arzu bitmez, yürür müsün yol diye?
Bazen anlık nefes ömre yetiyor!
Bakar mısın, görür müsün, kul diye?

Artık mesafe az iki karıştan,
Nefesi olmadan yaşar mı insan?
Güveni yitiren kopar yarıştan,
Bakarsın ki olur yer ile yeksan!

Sen gidersen güzel noksan görünmez,
Kör iken gerçeği görür mü gözler?
Sanma ki bu duygu bana yerinmez,
Baba yavrusunu elbette özler…

Neden gözler ağlamaya hep hazır,
Hasrete yükümlü bülbül ötermiş,
Yerde her mahlûkat toprağı kazır,
Çile tükenince ömür bitermiş.

İçindeki garez mumyanın, mumun,
Sen gidersen kış kavrulur, yaz yanar.
Yüreğini ateş sarmış mazlumun,
Hararetten içindeki tuz yanar!

Bugünler tükenir, yarında geçer,
Makam da, mevki de, amir de biter!
Gün gelir seninle umutta göçer!
İsim de, sıfat ta, zamir de biter.

Dua et ki, kabul olsun dilekler,
Yaşam boyu incitmesin dar seni.
Bulutları sağar gökte melekler,
Rahmet yağar, üşütmesin kar seni.