kısa yazarsam cümleler arasında ruh içtiması kaybolur
cümleler yeni serpilmiş gül gibi, okuyan kalbe arz olunur.

ümit ile beslenir tevekkeli ömrüm
bir katresi gül açtırır bahçesidir gönlüm

özgürlüğün şarkısını düşürmeyelim dilimizden
bir şarkı var uzaklarda mahsun, sesleniyor Kudüs’ten

arzu etmem bu dünyada benim hakkım olmayanı
sorsan bir güle sevdasını kanatırsın o yarayı

habis ruh evangelist köpek birleşince siyonizmle
Kudüs deyip kudurdular dik dur Müslüman, Allah bizimle

hani kopar ya bir dağın zirvesinde güçlü fırtınalar
fırtınalardan daha güçlü yürekten kopan mısralar var

azgın suların pençesinde nazende bir gemiyim
kalbimdeki fırtınalı deniz galiba ben bir deliyim

sevdayı yüreğinden taşırken huduttan yukarı çıkma
bir parmağı toplu iğne acıtmaya yeter

insan sevdikçe güzelleşirmiş, hani derler ya!
ya kalp ruhen uzaksa, taşlaşmışsa sevgisiz

geç anladım taşın sert olduğunu, hani kafa yarar ya!
sevgi; bilmese de yüreğinde taşımak, sevmektir, nedensiz

yazmanın da konuşmanın da bir tadı var yürekte
tatsız bir söz su katılmış süt gibidir çiğ durur bedende

bir gemi misali yol alsam kendi içimde gitsem gönül
ve sade fısıldasa rüzgarlar hiç konuşmadan bir ömür

hasret ve vuslat arasında iki ufuk çizgisi
sen gönlünü ferah tut Allah’a havalem gerisi

nemli gözlerle bakınıyorken uzaklara penceremden
ah uzaklar hicranım oldu ne gelen var ne giden

her sevda ruha giydirilen bir ızdıraptır
her sevda kalbimde kurduğum bir tahttır

iz vardır izi vardır sevdasında derin yara
alınyazım mukadderat demeyesin bahtım kara.
yusuf erdoğan