Umut Odaları
Eski bir ev düşlüyorum
Bacası zifiri karanlık gökyüzüne
Güneşinde de olsa günün
Silinez rengi ile derde yoğunluk yaratan

Merak pencereleri tümden açık bir sabah
Rüzgar okadar hızlı ki
Sorunlarını nedenleriyle getirmişcesine
Olmayan elli ni sallıyor sarı odalarına

Pastan bir künye geçmiş kadmi tutan
Her adımı yoğuran kirli kurşuni renginde
Dış çimeliklerinin yosunlu taşları üstünde
Dört kenarlı paspası var o evim önünde

Kırmızı boyalı cephesiyle hep bir kızgın
Hep bi devrimci yıkılır tuğlalari
Zamanında güzeldi karanfil kokar yolu
Neşe çocuk ayakları arlı kadın peştemalleri

Saz vururdu eskiden, davul dönerdi dört yanını
Haykırır geceleri rakı sofraları sererdi güne
Devran oldu göğü yasa boğanları öldü
Tükürür şimdi oda is kokan damarlarinı cimenliklerine

Hazza doymayanı kim neyaptı dersin
Söyle üstad böylesi şairden korkmalı mı
Yokluğunu kusandan hayır gelirmi ele
Umut vardı belkide dilediği evin içlerinde