Bayram günüydü, bütün çocuklar oynuyordu,
İçlerinden biri boynunu bükmüş oturuyordu,
Her bir çocuk bayramlığını giymiş seviniyordu,
Hz. Muhammed, oradan geçerken onları izliyordu.
Kenarda oturan düşünceli çocuğu bir ağlama aldı,
Üzüntü yolculuğunda tarihin derinliğine daldı.
Gözyaşları, düştüğü kumları bile ağlatıyordu.
Taşlar, topraklar onun üzüntüsüne ağlıyordu,
O, ağladıkça ağlıyor gözyaşını bulutlar siliyordu.
O, geldi, Efendim geldi,
Elini çocuğun başına koydu,
Kalbiyle gözyaşını sildi,
Onu öpüp okşadı.
O Nebiler Nebisi sordu:
“Evladım neden ağlıyorsun?
Sen, neden diğer çocuklar gibi koşup oynamıyorsun?
Sen, neden diğer çocuklar gibi gülmüyorsun?
Onlar gibi neden sevinçten havalarda uçmuyorsun?” dedi.
Çocuk hıçkıra hıçkıra:
“Yapamam Efendim!
Bu gün bayramdı,
Benim kapımı açan olmadı,
Bu gün bana harçlık veren olmadı,
Bu gün beni sevindiren olmadı,
Bu gün başımı okşayan olmadı…” dedi.
Çocuk hâlâ ağlıyordu,
Ağladıkça hıçkırıklara buğuluyordu.
Gül Muhammed’in gözleri doldu,
Çocuğu aldı bağrına bastı,
Onu sevgiyle kucakladı,
Bu sevgiyi hisseden çocuğun
Kalbine giren sanki bir melekti.
O Nebiler Nebisi “Gel” dedi.
Çocuğu aldı evine götürdü,
Karnını iyice doyurdu,
Sonra çarşıya götürdü,
Ona yeni elbiseler, ayakkabılar aldı,
Bayram harçlığını cebine koydu,
Sonra nur yüzlü çocuğa:
“Yavrum! Senin kimin, kimsen yok mu?” dedi.
“Efendim! Babam savaşta şehit oldu,
Annem de ahirete irtihal etti,
Benim kimim kimsem yok.” dedi.
İçini çekti, hıçkıra hıçkıra,
O Nebiler Nebisi,
Çocuğun gözlerinin içine baktı ve baktı…
“Bak güzel yavrum! Benim baban,
Aişe’nin de annen olmasını ister misin? dedi.
“Efendim! Efendim! İşte o zaman,
Dünyanın en mutlu çocuğu ben olurum.
Sizin gibi bir baba,
Aişe gibi bir annem olduktan sonra,
Benden daha mutlu dünyada kim olabilir ki?”
Diye sevinç çığlıkları attı,
Bu sefer de
Sevincinden ağlamaya başladı.
Koşuyordu, durmadan koşuyordu,
Adım attığı yeri bilmeden koşuyordu.
“Babam Hz Muhammed, annem Hz. Aişe”
Diye bağıararak koşuyordu…
Uçuyordu, sevincinden göklere uçuyordu,
Derken kendini bir anda oyun alanında buldu,
Az önceki hüzünlü ve boynu bükük çocuk,
Gitmiş onun yerine neşe saçan biri gelmişti,
Uçuyordu, sevincinden bulutlara uçuyordu.
Arkadaşları meraklarını gizleyemedi,
Sordular, bu mutluluğun sebebini,
“Sen neden bu kadar sevinçlisin be arkadaş?
Sevincinden sanki göklere uçacaksın?” dediler.
Çocuk: “Ben göklere uçmayayım da kimler uçsun?
Benim babam Hz. Muhammed, annem ise Aişe’dir.
Ben, sevincimden kanat takmayayım da kimler taksın?
Ben sevincimden ağlamayayım da kimler ağlasın?
Ben, çocukların en sevimlisi değil miyim?
Ben, Efendimin ailesinden bir ferdim.” dedi.
Çocuğu böyle sevinçli görünce,
Hz. Peygamber çok sevindi,
Yetim ve öksüz çocuğa dualar etti,
Onun mutluluğu herkesi mutlu etti.
O, kimsenin kalbini kırmazdı,
O, karşılaştığına selam verirdi,
“Selamı yayın” diye nasihat ederdi,
Onu gören ağaçlar, taşlar selam verirdi,
Allah’ın selamı bütün dünyayı sarardı.
O, çocukları çok severdi,
Onlarla zaman zaman şakalaşırdı,
Onlara hediyeler alırdı,
Onların başlarını okşardı,
Onları bağrına basardı,
Onların mutluluğu
O’nun mutluluğuydu.
Çocuklar berekettir,
Bu âleme en güzel nimettir,
Onlar melek ruhludur daima,
Onları sevmek gerek boylu boyunca.
Tüm çocuklar seni görmeden,
Sana âşık oldu Muhammed’im.
Tüm çocuklar seni görmeden,
Seni sevdi Muhammed’im.
Tüm çocuklar seni görmeden
Senin cennet kokunu aldı Muhammed’im.
Sen, on sekiz bin âlemin Mustafa’sısın,
Sen, âlemlere gönderilmiş peygambersin.
Seni çocuklar çok seviyor Muhammed’im,
Seni yaşlılar çok seviyor Muhammed’im,
Seni gençler çok seviyor Muhammed’im,
Sana inen Kur’an, çocukların ruhundadır,
Sena gelen İslâm, çocukların beynindendir,
Senin sözlerin, çocukların kalbindendir,
Senin sevgin, çocukların yüreklerindedir,
Senin güllerin çocukların kanatlarındadır…

16.03.2011
Çekerek Endüstri Meslek Lisesi
Çekerek/Yozgat