Gün geçtikçe hızlanan
Arsız bir yağmur var göğümde
Dinmeksizin sadece beni ıslatan
Bana tahsis bulutlar meskenleşmiş adeta başımın üstünde
Bütün günlerim sırılsıklam
Ve bir türlü kurumuyor küf kokuyor her gece
Damlayışlarına bulaşmış kalbim hece hece
Belki duyulurum diye
Canhıraş vururum kelimelerimi alnından
Ne çare ki kimseler duymaz bağrışlarımı
Sanki sıra bana gelince kapanıyor dünyanın kulağı

Tek başına kaldıkça acımasızca yanıyor zaman
Küllerinden doğansa hep bir öncekinden yaman
Saman alevi gibi çabucak biten mutluluklar
Ardında hüzünler avaz avaz
Fark etmiyor acısı
Ya ayaz düşüyor göbeğime ya da alaz

Ayaklarımda bir batman çamur
Yerinden sökmek içindir süresiz kaçışmalarım
Kaçtıkça parçalarım kalır katran karası
Ellerimde kuşe kağıt bir idam sehpası
Her bulduğum fırsatta
Ümitlerimi sallandırdığım yağlı bir urgan ve darağacı

Karlar bile örtemiyor sokaklarımdaki kargaşa izlerimi
Hep şu sinsi merdivenler kanattı dizlerimi
Çıkma çabası inişlerde kayboldu
Kangrenleşmiş yaralar ve kan
Merhemlerden boldu
Yetmedi dağlamaya ektiğim gözyaşlarım
Ne ettiysem yine de çoğaldı bitmedi çileli başlarım

Gül bahçesi sanıp girdiğim çoktan kavrulmuştu
Dikenlerdi şansıma düşen kokuları bir bir vurulmuştu
Etraf anlamasın diye güldüm yırtılırcasına ağzım
Aldanmayın kahakaha değil sesimi kesen düğüm düğüm boğazım

"Her sabah bir gece düşer gözümden
Gözlerimin dökülen renkleri bir bir sökülür özümden
Zaman kesiklerle geçerken yüzümden
Kıvılcımlar saçılsa da alevler artığı
Artık ölümü bekliyorum döndüm işte sözümden..."

ASLI DEMİREL