Hal...
Edebe meftundur
O mahzun ve masum olandır

Onu
İdrak edemeyen
Kim olursa olsun huzursuzdur

Hırs
Azmin yerine geçerse
İhlas ve ihsandan uzak hardır

Bir şey
Olmak için hadsiz olmak
İnsanlaşmaktan uzaklaşmaktır

Beşer
Hamdır, aklı ve azmi vardır
Okumaya, öğrenmeye muhtaçtır

Basitlik
Nefsi hastalıktır, marazdır
Bu cibilliyet te olan hesapsızdır

Ruh
Hilkatine matuftur
Vicdan mizan için farkındalıktır

Kim
Aklını, vicdanını
Nefse, zaafa bırakmışsa vahimdir

Ne sevgi
Ve ne de aşk hazzın değil
Muhabbet, saadet, huzur için serdir

Gel...
Helak etme beni
Bitir artık şu sığındığın zaafı, zafiyeti

Niçin
Hiç anlamazsın
Bu tahammülde bitap düşen kalbimi

İdrak et
Mizana götüren
Seni hiç dinlemeyen akıp giden vakti

Zihnini
Kuşatan ne derler vehmi
Yalnız hissiyat, ezber kurtarmaz nefsi

İnsan
Özüyle, sözüyle bir olmalı
Her bahaneye sığınıp çare ummamalı

Başkalarının
Ne alkışı ve ne de övgüsü
Sadece izafi olan içindir, hakikat değildir

Her halin
Ve dahi niyet ve amellerin
Seni yaratan ve seni sana bırakan hak için olmalı

Göstermelik
Taktir ve beğenilme arzusu
Ne büyük gaflet, zaaf ve nefsi hevestir, kanmamalı

Mustafa Cilasun