Ömrümün sonuna, daha gelmeden
Yoruldum dostlarım, hayat yolunda
Şu fani hayatta, yüzüm gülmeden
Bir baktım, gelmişim ömrün sonuna

Arkadaş.

İşte, arkadaş.
Sonunda ben’ de geldim, ömrümün sonuna
Her giden fani gibi.
Nedir bilir’ misin giden en çok benim zoruma.
Ne güldüğüm belli
Ne ağladığım belli benim , şu gelip geçen hayatımda.

Arkadaş

Yıllarım itle kopukla, savaşmakla geçti.
Durmak nedir dinlenmek nedir bilmedim ben hayatımda
Savaştım, durdum.
Ben sen kimsin, demedim kendime
Yenilmez devleri yendim, hayat yolunda.

Arkadaş.

Dünyanın derdini, harman ederken
Tükettim ömrümü, yüzüm gülmeden
Geçmişi yüklenmiş, artık giderken
Bir baktım, gelmişim, ömrün sonuna.

Arkadaş.

Hep kendimi güçlü gördüm ben.
Boyun vermedim.
Boyun eğmedim kimselere, ben hayat yolunda
Bu yüzden yoruldum, yoruldum ben arkadaş
Yoruldum.
Yorgunum şimdi şu fani dünyada
Ben arkadaş.

Yenildim, şu ben’ de ömrün sonunda
Çaresiz dert buldum, düştüm bir anda
Ömrümü verdiğim, hayat yolunda
Bir baktım, gelmişim ömrün sonuna

Arkadaş.

Sormadılar.
Dolaştım diyar, diyar hiçbir yeri bilmeden ben.
Emekler ektim, ülkenin dört bir yanına.
Ve ben!
Çileler biçtim, emeklerimin karşılığında
Arkadaş.
Çiler biçtim, çile karşılığında.
Yorgunum şimdi ben,yorgunum çalışmaktan
Sorma halimi benim, arkadaş.

Dostlarla yaşanmış, geçmiş günlerde
Gülerdim oynardım, oysa neşeyle
Yapraklar dökerken, şu güz gününde
Bir baktım gelmişim, ömrün sonuna.

Arkadaş.

Eserken başımda, kavak yelleri
Hep bir şey sanırdım, ben şu kendimi
Düşlerken her gün ben, geçmiş günleri
Bir baktım, gelmişim ömrün sonuna.

Arkadaş.

08 Kasım 17
Ahmet Yüksel Şanlı er