Bu kentte metrekareye binlerce hüzün düşüyor
ve güneşi öldürmekten yargılanıyor en güzel düşler

içimin delik deşikliğinde soluyor hevesi kursağında gerçekler
bak nasılda kucak kucağa gökyüzüyle günahkâr ömürler 

Hiçbirşey yalnızlığının yüzüne çarpması kadar canını acıtmaz
çünkü  sessizliğin ucu bucağı yok hannelessi

Ve ben hâlâ ,
umutlar ekleyip yüklerken bir anka kuşu kanadına
sen geceye mıhlandığın günahları aşılıyordun enkaz yığını varlığıma
ve inan buna
bir can zimmetli yemin içinde ruhunu teslim ediyordu o an avuçlarına

dudaklarından dökülen imlasız sözcükler ile
ve
mağrur bir  yalnızlıkla
yakama çiçekler takarak eşgâlimden uzak
ve bu şehri kimsessizliğinden yırtarak
kalbimin üzerine bombalar yağdırıyordu

Sen şimdi ,
yüzünü çevir günahkâr zamanlara
ve bir karanfil kızıllığına boya evreni

Korkma !
Ölüme en güzel yakışan çiçektir karanfil unutma !

Ve
anlat bana hannelessi
karanfilin kimliksiz biyolojisini
anlat ,
aslında bütün bunlar 
hiç sevişemediğimizin tek gerçeği

7 kasım 2017 02.58