Bir kadın çoğalıyor tohumundan
Her dalı yükselirken göğe
Toprağa bıraktığı her bir yaprak
Bir gülüşün cesedi
Dudağının kenarından asılmış olan

Gövdesine kazıdığınız izleriniz
Hüzünden madalyalar gibi
Çarpıyor yüzünüzdeki umarsızlığa
Ve gövdeme uzattığınız gözlerinizle
Küçük kesikler bırakıyorsunuz
Hem elinize hem içime .

İçim…
Boşalan odalarımda yankılanıyor kimsesizliğim
Ve ben ses oluyorum boş sokaklarına yalnızlığımın

Önce odalara sonra sokaklara ayrıldım bir ağaçken
Şimdi küçük bir şehir gibiyim
Dar sokaklarım, kirlenmiş duvarlarım
Yokuşlarım ve yok oluşlarımla

Ve her şehrin uzun hikayeleri vardır.
Kokladığında acısı ciğerlerini yakar.
Saptığında bir sokağıma
Yüzünü bana sırtını dünyaya döneceksin
Yanan pirinç tarlalarında gezer gibi
Nefessiz kalacaksın
Sağ kalışıma şaşırırken düşün…
Sen onca göz yaşı nereye akıyor sanıyorsun?

Baksana küçük dilini yutmuş içimdeki çocuk
Şimdi lal!

Artarak azalan bir dengesi var
Yaş almanın
Her yaprağını severek düşürdüm hayatın önceleri
Çiçekleri okşar gibi sevdim herkesi
Çok geç öğrendim
İnsan sesi duyduğunda
sustuğunu kuşların…

Derin dehlizlerimdeki Karayel
Bir Deniz’in çığlığı
Hayata geçirilmiş her hayal
Sadece hayal kırıklığı imiş meğer
İşte bu imgelem
Zihinsel tasarım harikası bir cümle değil.
Sadece yaşanmışlık.

Bir avlusu var can evimin
Ver elini!
Kapıdan çıkalım
Tüm binaları atlayalım
Resmi binaları da…
Bina
Resmi
Hadi boyayalım…