Mümtaz bir kişilikti adı gibi
Gecesi aydınlık körfezin
Fenersiz dolaşırdık eteklerinde
Renk renk dudakları vardı kadınların
Çok öptürmekten değil
Sevmeden öpülmekten olsa gerek
Durmadan renk çalardı arsız gavatları
Fenere ihtiyaç yoktu
Öyle sanardık kadınları da
Gündüz gözüyle sevemedik hiç
Deniz anaları çiçek satardı eteklerinde militan marşları
Parayı onlar bulmuştu sıkı sıkıya
Martılara para atarlardı
Sıfırı atılmış ya doyurmazdı karınları
Bir kahkaha patlatırdık maviye
Renk renk fenerlerimiz vardı özgür
Aydınlıktı ya sanki
Korkudan çıkaramazdık cebimizden
O sebeptir ki
Gündüz gözüyle sevemedik kadınlarımızı