Onlar...
Bin bir hayal
içindeydi, azim, ihlas
Ve cefada kanaat sahipleriydi

Her şartta
Şikayetçi olmak
istemezlerdi Umutlarını
sabırla inşa eden ümitlerdi

Hayal
Elbette ufuktur
bilinmeli,ufuk fikirsiz
olmaz elbette hakikat
düşünülmeli ne kadar hülyaya
dalarsan dal, zafiyetten geçilmeli

Tutku,
beklenti
sınırı gözetilmeli
İhtiras zihin
ve gönülde illettir gafleti
bilmeyen zafiyet içindedir

Hamt
Aklın, kalbin,
şuurun gereğidir
Nadan olan
nanköre söyle ne demelidir
Kişiye
Sövüp, saymak
cehalettir, Hiddet,
şiddet, adavet ehli olan rezildir

Haline
Muti olan,
gayreti hayırda arayan
Kim olursa
olsun ihsana talip kimsedir
İçim.. titrer öyle
üşürüm, kimseye
ses etmez düşünürüm

Kendime
Yabancı olduğum kadar
sefilim kime nasıl
sual ederim, biçareyim
Günüm Gecedir
bu hal içindeyim ben
şemsi, Mah’ı neyleyim

Ezik
Ve alçalan
ruhumla böyleyim kimseye
nazar edemem, çekinirim
Kaybolan yıllar aklıma geldikçe
haya ederim, Beyhude geçen
ömrü heba eden zafiyetim

Ben...
Şimdi nasıl
Endişe etmeyeyim
Zihnimden uçup gidenleri
kime ne cür’etle izah edeyim

Sıkı
Sıkıya tembih ettikleri
Siparişler neydi bileyim
Böyle yorgun, unutkan zihni
Kime mazur göstereyim

Ah
Refikam gücenecek
Kimden medet bekleyim
Bir neşe ve huzur içinde
Sevinçle kapıda bekleyeyim

Mustafa Cilasun