Alıp...
Götürmeliydi beni
Gafletin,
zafiyetin bendinden
Zan ve iç
güdüler esaretinden

Bilinçaltında
oluşan çıkmaz badirelerden
Şirkin
sessiz ve gizli şube
ve zihni perdeleyen şaibelerinden

Akıl
bilgiye muhtaçtı,
irfan zaten ufku açan
afaktı, şartlar beni bana bırakmadı

Sevgi ve
samimiyet hırpalandı,
masumiyete lekeler bulaştı, nefis
zaten sinsilik içinde irademe bağlıydı

Azim
fani için vardı,
çalışmak, gözü kara olmak,
rekabet ortamında mücadele
içinde kararmak ve katılaşmak bize kaldı

Olsun...
Hiç kederlenme
Gözyaşların
içine akarken üzülme
Yeter ki sen
kalbinin sahibini
dinle ve ümitten vazgeçme

Yürek
gücüne kavuşmak için
acziyeti seçme,
muhakeme etmekten asla geçme
İçinde
yaşadığın şartların
öğretilerinden yüz çevirme,
emin oldukça hürsün imtina etme

İnsan ilim,
irfan sahibi olmalıdır,
ehli hal olan
ariflerden uzak kalmamalıdır,
fanus içinde
yaşamak karanlıktır, yeise girme

Zaman...
Ne de çabuk geçiyor
Ruhum ne kadar
sessiz refakat ediyor

Sinemde
hicran sürur bekliyor,
umut edeple sabrı seçiyor
Gün batarken,
şems akarken, bad-ı sabah
yad edilirken hüzün hissediliyor

İnsan olmak,
en azından bu yolda
umut inşa ederek yol almak,
gaflet ve zafiyetten
arınmak için dertlenmek gerekiyor

Mustafa Cilasun