BEN VE BEN

İki ben yaşar hayatımda,
Biri içimde, biri dışımda.
Biri benimdir, biri sizin olan...

Hey siz, dışımdakiler!

Sizin olan ben, gerçekten ben miyim?
Ne kadarıyım benim olanın,
Ambalajlayıp size sunduğum?
Çok kolay kanıyorsunuz,
Kanmak işinize geliyor belki de,
Saf’a yatıyorsunuz...
İşte tam da bu yüzden
Hiç benzemez size gösterdiğim ben,
Bana sunduğunuz o sahte aynaya.

Oysa ne fırtınalar kopar benim olanda!
Kaç yangın yan yana tutuşur içimde...
Kaç günahı, kaç ayıbı besler beynim
Bendeki bende.
Utanmadan, delice, sınırsız...
Bazen aşka, tutkuya, cinnete dönüşür,
En zır deliye parmak ısırtır da
Siz bilmezsiniz, anlayamazsınız.

Yemiyor işte!
Sizinle yaşamak benim olanı...
En azılı küfürler patlarken yüzünüze,
Utanır, sıkılır, sır olur birden.
Dile gelmez, çünkü ayıptır tanrı katında.
Siz duymamış gibi yaparsınız,
Ben söylememiş gibi...

Bir camın iki tarafıyız sizinle;
İçerisi zifiri karanlık, dışarısı vitrin.
Siz vitrindeki mankeni alkışlarsınız,
Ben içerideki yangında ısınırım.
Yalanın nezaketine sığınır adımlarınız,
Bense kendi cehennemimde dosdoğru yürürüm.

İki ben yaşar hayatımda,
Biri içimdedir, biri dışımda.
Biri benimdir, biri sizin.
Benim olan özümdür,
Sizin olan sadece sözüm.
Sanmayın özümdür sözüm!
Size düşen, özümden sızan bir damladır ancak.

Gerisi mi?
"Ayıp ayıp" deyip
Tıkarsınız diye lafı ağzıma,
Hiç kurcalamayın...
Bırakın bende kalsın.

Mesut Akça