Alır...
Götürür beni
Sukut içinde bekleyen dağlar
Sinelerinde
ne kadar berrak tarihi saklarlar

İnsan
için ümit taşırlar
zira onlar için cevherlerini tutarlar
Her dağ tarihin
eskiyen sayfalarında değişiklik
yaşar ve yeniden oluşurlar

Ne zaman
ona nazar etsem,
misafiri olmak için ziyarete gitsem
derin bir edep ve tevazu ile karşılarlar

O kadar
ilmin, irfanın, hikmetin,
san’atın, tarihin, sosyolojinin
bilgisine haiz olarak hak sevdasında
insan için aşkı sessizce
ruha, kalbe aktarır ve anlatırlar

Ayrılık...
Kimine göre ölmek
Kimine göre ise sevinmektir
Ayrılığı tetikleyen
bağnazlık ise garabettir

İhanet
ise insan için
en aşağılık olan,
affı zorlaştıran zafiyettir

Şirk ise
aklın, vicdanın,
ruhun, ilmin, hikmetin, irfanın
sakındığı illettir

Yaratan
tarafından yaratılan beşer,
ancak tekabül ettikçe, hak ve
hakikate eriştikçe vuslata erişecektir

An..
Akıp gidiyor
Beşer neyine güveniyor
Akıl ilim ve irfanla imdada yetişiyor
Yoksa zan ve içgüdüler ömrü viran eyliyor

Ruh o anı beklerken
insanlaşma mızı umutla bekliyor
Beşerden gayrı kimsede yok akıl, irade,
vicdan onun için güveniyor

Taş kesilir...
Aklı, iradesi olanlar
Çaresiz kalır şirki savunanlar
Hak ve hakikate savaş açar tagutlar

İnsanlık
adına mazlumu,
mağduru yüzüstü bırakırlar
Alıp götüren zamana karşı hırsla,
hınçla nefsi için koşanlar

O an,
gelecek zaman,
şakaklardan ter sökün
edeceği an mizanı unuturlar

Mustafa Cilasun