Ne zaman uzanacak olsan bir yıldıza
ışığını söndürüp karanlığa karıştı
haksız acılar dizildi hep önüme
hayata direnip basıp geçmek istediysem de
sarıp ayaklarıma düşürdü yere
Çünkü hayat ellerini boğazıma dolamayı başarmıştı

Defalarca yazmak istedin
hayatın bende ki karanlık sayfalarını
kalemin kırılır
o dokunulmamış cümleleri satırları yazarken
hayat beni hep zamanın dışında tuttu
yalnızlığın ortasında hüznümle kaldım

Ey hayat bu günlerde
yine doladın ellerini boğazıma
terk ettim gecenin çalkantısını artık
ağır geldim kendime öfkelendim
dizildi ölü harflerim
yine denk düştü yan yana
çok değil bir avuç mutluluk diledim pervasızca
param parça bir zaman diliminde şimdi yüreğim..

Bu kadar kolay mıydı harcanışım
savurup parçalanışım
Şimdi susma zamanlarım
kelimeleri bitirmeliyim
kırıldım!
o kadar kırıldım ki
tükendi tüm gülmelerim...