İSTANBUL
eeey gidi İstanbul!
bi haller olmuş sana
o endamından eser yok bugün

kim bozdu yine havanı
güneş bulutların arkasında
gözetlerken şehrimi
kasveti çökmüş üstümüze

kim bilir kime dertlendin
be İstanbul
hangi sevdanın ahı
hangi dostun ahde vefası
sorgulanıyor gök kubbende

okunmakta bir yerlerde
dostun selası
sende haklısın İstanbul
bu kaçıncı şahitliğin acep
yok oluşlara

bulutu örterken güneşin üstüne
yasa hürmeten
yitirilmiş her dost
acıtır canını bilirim

boğazın suları bulanık
rengi griye çalmış
kim mavinin derdine düşer
böyle bir günde

aaah İstanbul!
yedi tepende okunurken
dosta veda hütbesi
bağrı yanık maşuğa eşlik etmekte sema
yağdır yağmurunu
yağdır da sönsün ateşi

martılar çırpmasın kanadını
kuşlar gizlensin dallar arasına
varsın şakımasınlar neşeyle

Emirgan dan Çengelköy e
her bir semtin nasibini alıyor
Kadıköy sahilinde kederle dövünüyor dalgalar
köpüklere karışırken iyotlu gözyaşları
gözümde nem izliyorum

sallanıp durmakta
köprünün bir araya gelmeyen
iki yakası

aaah İstanbul
yaktın yine canımı
düşürdün gönlüme dost acısını
gel de çık işin içinden

ooof ki of
fonda sesleniyor Ahmet Kaya
bağrı yanık türküsüyle
’’kum gibi çekip gittiler’’
ben de onunla birlikte eşlik ediyorum
gönlümden kayıp giden
yüreklere