Sen gittin ya anne
Çok şeyim seninle gitti
Hani hep şımarma derdin ya
Oda gidişinle bitti
Bitti anne...
Şımarmadım bir daha
Şımartanım olmadı anne
Seninle çocukmuşum
Nazım hep sana imiş, bir tek sana
Senden sonra büyüdüm anne
Büyüdüm
Çok zor anne sensizlik
Çok zor
Lakin ilk zamanlar gibi değilim anne
Alışıyorsun
Alıştırıyor
Zamanın marifeti bu
İnsanı her şeye alıştırıyor anne
Ben büyüdüm de
Ruhum hala çocuk anne
Ayağım taşa değdiğinde
Anne anne diye senin tabirinle zırlıyorum
Üfürecek birini arıyorum anne
Yüreğimde hep yaşayacaksın
gözlerimde yaşlanacaksın anne...
Hani anne hani
Bana camdan bir vazo almıştın
O hep masamda duruyor anne
Ona gözüm gibi bakıyorum
İçi hiç boş kalmadı
Her mevsimin çiçekleriyle,
Vazomuzu süslüyorum anne...
Bugün bir arkadaşım hediye aldı annesine
Belli etmedim ama , içim burkuldu
Biliyorsun kimseyi , hiç bir şeyi kıskanmam
Arkadaşımı kıskandım
Kıskandım anne...
Yinede şanslı sayılırız
Çok mutlu, dolu dolu anılarımız,
Sarılacağımız hatıralarımız var
Ah annem ah!
Bunlara da sahip olmayanlar var
Annelerini tanımayanlar,
Öpüp, koklayıp, sarılmayanlar
Yetimhanelerde sessiz sedasız büyüyen,
Çocuklar var
Bir gün anne bir gün
Bir şeye şahit oldum
Misafirimiz olmuştu kimsesiz çocuklar
İçlerinden birinin elini tuttum
Teşekkür ederim anne dedi
Bittim anne bittim
O an bittim
Gözümün yaşını saklayarak koşar adımlarla gittim.
Bu yavrular her elini uzatana,
Öğretmenlerine , bakıcılarına , hatta bizlere bile
anne diyorlardı , kuru bir kelimeden mi ibaretti
Yoksa duygudan mı
Anlayamadım anne
Anlayamadım.
Handan Uçak Tunca