Türk’ün değeri yok kendi ilinde;
Halkımız, yabancı olanı sever…
Konuşan kalmadı kendi dilinde;
Millet; benliğini çalanı sever…

Hainlerin dili, saygın dil oldu!
Devşirmeler yüksek katlara doldu!
Vatandaş saçını, başını yoldu;
İşveren uykuda kalanı sever…

Dürüstü dışladı mebus/an bile!
Hepsi yoldaş oldu soyguncu ile!
Vurgun haram dersin, ama nafile!
Bu millet savaşçı, talanı sever…

Makaracı olduk, helalde göz yok!
Konuşur dururuz, doğru bir söz yok!
Söğüde benzedik, ateş var köz yok;
Ne yazık ki halkım, yalanı sever…

Fitne, fesat, riya, boyunu aştı!
İftira ve çamur kabından taştı…
Dedikodu, gıybet, dize ulaştı;
En çokta bol rüşvet alanı sever…

Taraftar değilsen, gönlü hiç akmaz!
Badem bıyık yoksa yüzüne bakmaz!
Şeyda bülbül olsan bağına sokmaz!
Arkadan bir selam salanı sever…

Cumadan cumaya konvoyla namaz!
Gösteriş yapmaya hiç dayanamaz!
Dinden imandan sor, bir şey anlamaz!
Meydanlarda namaz kılanı sever… …/…

Antalya-2017/05

Halil Şakir Taşçıoğlu