Ne idik de ne olduk, bakın bugün bizlere,
Kalkardı dedelerim, seherde teheccüde,
Şimdiki gençlerimiz, bakarlar internete,
Geçer sabah namazı, kalkarlar ikindide.

Ecdadımız koşardı, hep cepheden cepheye,
Koşuyor şimdi herkes, hep faizli borcun peşine,
O günde yoktu katık, bir çeşitti yemekler,
Dökülüyor bugün de, hep çöplere ekmekler.

Annelerim ağlardı, “Namazım geçti!” diye,
Bugün de annelerim, bakıyor dizilere,
Mahalle çeşmesinden, taşırdı kırbaları,
Şimdi modern evlerde, akıtırlar suları.

Elbise üç taneydi: günlük, işlik, bayramlık,
Şimdi sabah akşam da, giyiyorlar seyranlık,
Fakir hâli bilmezler, yoksulu düşünmezler,
Biriktirip parayı, zekâtını vermezler.

Okumazlar Kur’an’ı, namazları kılmazlar,
Kirada oturanı, hiç adamdan saymazlar,
Evlerin içi güzel, misafiri koymazlar,
Araba herkeste var, yolda görse almazlar.

Koltuk, halı, gümüşlük, doludur bütün evler,
Cemaat olsak desen, bizi camiye gönderirler,
Büyüğün değeri yok, anne bir sığıntı evde,
Otomatik gelinler, elinden gelmez kahve.

Sohbet olmaz evlerde, herkes odasındadır,
Anne dizi kovalar, torun masasındadır,
Pimaştır pencereler, ezanı duyurmazlar,
Parası olmayanı, meclislere koymazlar.

Geldi dünyanın sonu, bugün her şey bozuldu,
Evden kaçtı melekler, şeytan eve kuruldu,
Sözün geçmez Hüdayi, evinde çocuklara,
Gelmiyor elden bir şey, yalvaralım Allah’a.

18.04.2017 // KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ