Özlersin,onun gülüşü ile aydınlanan sabahı,
Yataktan yavaşça kalktığında,yalnız olduğunu anladığında,
Özlersin,perdeleri araladığında,
Güneş ışıkları yalnızca senin gölgeni,odana yansıttığında.

Kahvaltı yapmak hiç eğlenceli olmaz,
Masada tek başına oturmak,hiç zevkli değildir.
Müzik kanallarını açmazsın,
Artık sadece haberler ve hava durumu,
Onu da sanki yapman gerekiyor muşsun gibi.

Boynuna sarılan olmaz,sen ayakkabının bağcığını bağlarken,
Kimse görüşürüz demez,akşam eve erken gel,sağlıcakla gel.
Özlersin ’’ekmek almayı unutma’’ sözünü bile,
Yani hiç bir anlamı kalmaz eve erken gitmenin,
Sadece kalacak bir yerin var işte,o da sokaklardan bile soğuk.

Gün boyunca telefonunu gereksiz insanlar meşgul eder,
Ama beklediğin arama hiç gelmez.
Unutmak istersin,mümkünse herkesle iyi geçinmeye çalışırsın,
Gülümsersin,yüz kasların bu durumdan mutsuz olsa da,
Mecbursun,kimse senin güçsüz olduğunu anlamamalı.

Herkesle konuşursun,en çokta kuaförün ile,
Çoğu da alakasız konulardan,sevmediğim mevzulardan.
Yüzünde gereksiz aptal tebessümü olur,yürürken sokakta,
Tanıdığın ve tanımadığın insanlara selam vermeye çalışırsın,
Sonra evine varmadan oturup bir bankta ağlarsın,
Güneş batarken yine yalnızlığınla kalacaksın.