Dilimi susturup hançeri kalbime sapladığımda
herkesin istediği gibi biri olduğumda dünyanın
bütün kederleri avucuma bırakılmıştı ben kederlere
sarıldığımda göz yaşlarımı kendim sildiğimde başımı
koyacak bir omuz sırtımı sıvazlayan bir sıcak el eksikliğini
hissettiğimde anlamıştım ki hayatta tek’sin o günden bu yana
ne kimseden bir omuz ne de bir sıcaklık hissi aramadım kolay kolay
düşmedim düştüysem de kendim kalktım kimseye tamah
etmedim medet ummadım yaralarımı kendim sardım kanımı
içime akıttım mutlu uyanacak umutla uyuyacak kadar uzun
değil hayat yanındayım gitmem diyenler kadar KISA ve ben MUTLU
olmayı istemeyecek kadar YORGUN VAZ GEÇTİM çünkü ben bir sesin
buğusunda huzur bulmaktan sevdiğim birinin GÜLÜŞÜN’den,
varlığını hissetmekten herkese susup o’na konuşmaktan
yapabileceğim tek şey olan SEVMEK’ten vazgeçtim kim kırılır
kim ölür kim gider kim kalır umrumda değil artık...