İçimde bir labirent
sarhoş sepelek
oda oda dolaşıyorum
her yer dinamitlenmiş
duvarlarda kurşun izleri
ve yerlerde vurulmuş güvercinler

göğün tavanından
dinmeyen bir mitralyöz ateşine tutuluyorken
kaçıyorum kendime sığınıyorum

bir adım gitsem
iki adım geride
kalıyor kendimle karşılaşıyorum
gölgem peşimden ayrılmayan koruyucu meleğim

düşmana göster geri çek cinsinden
tekrar gezinirken oda oda
bir göl
bir nehir kıyısı
yemyeşil bir vahada buluyorum kendimi
birden hepsi kıpkızıl kan kesiliyor
pıhtılaşıyor

bir bakıyorum o da orda

göz gözü görmüyor
sığınıyorum kendime

ne seni görüyor gözüm
ne beni
bu da yeni
yani çok yeni bir durum
iki saatte katettiğim yoldan
iki saniyede dönüyorum yine kendime

ne uyku hali
ne rüya
bazı içime dönük
bazı bazı dışıma dönüğüm

cılız bir ışık sızıyor odaların birinden
aralayıp kapıyı baktığımda
sen dediğim kimsen
göz göze geliyoruz
ve ben kimim diye de sana soruyorum
gayet kayıtsız bilmem diyorsun
kaçıp sığınıyorum kendime

gülüyorsun kahkahalarla
yüzünde küstüm çiçekleri açıyor
nasıl olur diyorum
sen yoksan ben de yokum

kapılarını bir bir açtığım odaların her birinde
sen nasıl aynı anda orda oluyorsun şaşıp kalakalıyorum

sonra beyaz bir kelebek olup
gelip omuzuma konuyorsun
kanadından tutmaya çalışırken
bütün yaldızların dökülüyor üzerime
ışıldıyorum

sitemli sitemli bakıyor
gelip yüreğime sığınıyorsun
buradan bir yere ayrılma diyorum
hep orda kal
aradığımda seni bulabileyim
hep orda ol
gitmee

hem güvercinleri ben vurmadım ki

28/Temmuz/2011/Perşembe/Bodrum

Yüksel Nimet Apel