Herşeye alışılırmış ,
Yürek delen zamanla...
Yalnızlığın sırdaşlığına bile...
Sessizliğin o en gürültülü sesine
Kimsesizliğin soğuk nefesine .
Aynalarla yüzleşip,
yılların restleşmesine..
Kendi kendine dertleşmeye ,
Beyhude tesellilere
Gözyaşını kendi eliyle silmeye
Alışırmış insan ...

Alışıyorum ben de ..
Tozu dumana katıp giden
Arsızca, anıları talan eden, zamanla...
Ah o zaman’la ,
Alışıyorum sayende, istemediğim herşeye.
Sensizliğe bile alışıyormuş insan
Alışıyorum ben de .................................//Derdi veren Allah bazen dermanını, bazen de o dertlerle yaşancak gücü kuvveti, sabrını verirmiş insan oğluna..Hani denir ya her zaman '''zaman her derdin ilacıdır.'' Gerçekten de öyle olması lazım,yoksa onca dertlerin biriktiği bir hayat çekilirmiydi..Sabrın sonu mutlaka selamet olduğuna inanıp sebat etmek en iyisi bence..Çok anlamlı,kurgu ve kullanılan tertemiz diliyle severek okuduğum güzel bir şiirdi..Yürekten kutluyor,selam ve saygılarımı iletiyorum..

insan işte...mecbur kalsın da isterse alışmasın.
fıtratına ters bir kere...mükemmel bir şiir.
ibretle ve imrenle okuduğum anlam yüklü dizelerdi.
tebrikler ve saygılarımla...