LASTİK PABUÇLARIM
toza toprağa aldırmadan
yüz, göz
üst baş nasibini alırdı kirden yana

komşunun bahçesinden
gizlice kopardığım erik sonrası
farkedildiğimde
hızıma yetişemezdi kimse
benden keyiflisi olmazdı hani

ben kim miyim
ben
burnunu elinin tersiyle silerken
bez mendili cebinde
her daim temiz
afacan ama bi o kadarda mutlu
lastik papuçlu çocuğum

hangi ara büyüdü bu şehir
hangi ara büyüdüm ben
yüksek kaldırımlarda
ince topuklarla sendeliyorum şimdi

renkli ışıkların
şaşalı vitrinlerin cazibesiyle
girmişim içlerine
duygusuz
beyin/s/iz insanların arasına karışmışım
kaldırımlar yutuyor beni

engel üstüne engel
çıkarken önüme
ha bire takılıyor topuklarım

burnum akmıyor artık
gözyaşlarımı
kağıt peçetelere silip atıyorum

caddeler cilalı pırıl, pırıl
toz toprağa bulaşmıyor üst baş
maskelenmiş yüzler dolanıyor
kaldırımlarda

nerdeee
o hınzır bi o kadar da masum bakışlar

aah o çocukluğum
toz toprak içinde dolandığım yolların
özlemi düşüyor yüreğime
yaşamımla birlikte pabuçlarda değişti

düşünüyorum da
mutluluğun tarifi
komşunun erik ağacıymış

bir de o hiç kirlenmeyen
cebimdeki mendilim

en sevdiğim ayakkabım ise
hani o beğenmediğim
lastik pabuçlarımmış meğer