Kimsesizliğin kendisi değil alnımı kavuran ,belki ihanet avuçlarıma ter olarak yağan

Yalnızlığın rıhtımından el sallıyoruz
Rahmetli erdemle, rahmetli ülkülere
Sesimin öfkesinde kuduran denize inat
Buradayım saçlarımda binlerce yılın tuzu
Rahmetinle boşalacak sağanaklar umuyorum

Bir tuğla eklemek için canımdan kanımdan
Okyanuslara damla damla ulaşırdı terim
Buharlaşacak emeklerin zayi endişesinde
Ey kadim savaşçısı derdimin, davamın
Uzun çöp kısa çöp aralığında tükeniyorum

Umutsuzluğun kendisi değil ayaklarımı geri çeken yolların bana yabancılaşmasıdır.

Türkülerim vardı geçmişten geleceğe
Bilge Han’ndan Dede Korkut’a miras kalan
Boy boylamaya, soy soylamaya yüz mü kaldı
Buradayım fikrimde kasırgalar savurup durur
İhtilaflarım derinlerde rahmetin dileniyorum

Ya ben yabancıyım ya sürgünüm yad ellere
Oysa vatanı gurbet belleye belleye sevdim
Paylaşılacak coğrafyam kardeş katli seviyesinde
Ey kadim yolcusu yolumun yolculuğumun
Yazı tura ikileminde tükeniyorum



SİNAN YILMAZ