(28 Şubat 2017 Salı günü yitirdiğimiz kedimiz için)

Alışamadık yokluğuna senin Akça Kız
Hâlâ evde hayalin daim bizimle mukim
Sen şimdi dağ başında yapayalnız ve ıssız
Özlüyoruz seni çok hüznümüz değil vehim

Ne narindin ne nahif yel yepelek çoğu dem
Bembeyaz tüylerinle sendin hanenin süsü
Nicedir hanemize seni bilirdik kadem
Bitmez sana sevginin efsanevi öyküsü

Biz seni çok sevmiştik tek değil ailece
Ebu Hureyre ile komşu olurduk belki
Sendin hayalimizi süsleyen eşsiz ece
Sen milattın şefkate yoktu senden evvelki

Akça pakça duru kız gönlümüzün saf düşü
Öyle bir veda ettin en umulmadık anda
Unuttuk sen gidince meserreti gülüşü
Demirledi saatler sana dair hazanda

Seni Allah vermişti yine bizden o aldı
Masum ve munis idin hem şefkate muhtaçtın
Sana özgü güzellik hayalde anı kaldı
Tevazu ikliminde başımızdaki taçtın
Ankara, 12.03.2017 İbrahim Kilik