Hişt...
Ses etme
Rikkat, dikkatten naiftir geçme
Her ne yapıyorsan yap, mizanı öncele
Canını, zekanı dikkate almayan ecelle dalga geçme
Ölüm ruh için, akıl için, vicdan için, gönül için, amel için bir diriliştir sual eyle
Ne toprağın ne mezarın, ne Araf’ın, ne de berzahın hesabı olmaz, zehaba kapılman beyhude
Ruhun kitabı nedir, akıl niçin sende vardır, niçin seçme hakkı tanınmıştır, tanıyan kimdir hakkıyla merak etsene

Bari...
Hiç değilse
Bir derde deva ol
Acılara tutunup solmaktan kurtul
Zemheride, hazanda hayat bir başkadır kendinle barışık ol
Heva, heves, arzular değil, umut inşa ederek yürümek bul bir yol
Yoksa ne sitem, ne isyan ne yeis çare olmaz haline, aklına, kalbine bilmiş ol

Onu...
Gördükçe
Yaram tazelenir
Hal değişir, lahza gelişir
O yıllara götüren özlem ülfet-i ahsendir
Dile gelmeyen, gönülde beslenen sevgi titretir
O hiç bir karşılık beklemeyen, feda olmayı gerektiren firkattir
Ne emel, ne tutku, ne beklentidir, her zaman tazeliğini ve muhabbetini koruyan edeptir, süruru saadettir

Tekke...
Musikisi bir başkadır
Güfteye notaya girince derin bir hicrandır
Uzun soluklu, dingin zihinli, hassas kalpli olmak esastır
Ruhtan, akıldan, gönülden, aşktan ve sevdadan esinlenen hitaptır
Öte ne büyük sevinçtir, hüznü, mahcubiyeti, haşyeti içinde besleyen mekandır
Ölüm ne cefadır, ne figandır ve ne de yok olmadır, o öyle bir hakikattir ki her bakımdan yaşadıklarını sana hatırlatacaktır

Mustafa Cilasun