Ölümü uçurtma sanmıştım anne
Tutuşturduğunda Azrail elime
Ki yaşamdan yoksun halde
Gül kokun dahi çekememiştim içime
Donattığında gökyüzünü koyu karanlık ışıklar
Söyle bu revamıdır kuşlar ki gökyüzüm?

Umutlar doluydu adamız anne
Boynu bükük karanfiller astık ki gri bulutlara
Toprağın kabul etmediği kırmızılıkta
Ay bile teğet geçti dünyamızdan
Bir tek lacivert gülümsedi geceye sen kadar
Söyle bu revamıdır kuşlar ki gül yüzüm?

Silip kuruttu kirli pasını yüreğim anne
Ağlayıp uyuturken acıyla yasını
Vurdu benliğini yere akıl bildiğim
Yaşadığı dersin en zor kısmını
Şimdi ağırlığı ruhanice ruhumun
Söyle bu revamıdır kuşlar ki kırık hüzün?

Yüksek gelirli insanlığıma zam yapma anne
Çıktım çıkacağım taşınıyorum
Aşk çekicisin gam kederi taşıyansa ben
Yüreğimde yaktığın kandilin yeri yok
Bizden gittiğinden beri adımların
Söyle bu revamıdır kuşlar ki uçmayı unutmuş?