Yüreğine taş basıp
Sil kalbini sızlatan acıları
Senin değil, artı bu yürek
Parmağım acıyorsa, acımıyorsa yüreğim
Sen bana insan olsan da, ben adam olmam
Kırdım ne varsa etrafımda
Döküldüler yaprak misali yerlere
Sevda taşıyan, kırdım güzel yürekleri
Şimdi serseri mayın gibi
Palandökenin yeşil zirvesinde
Yaşamış olsam neye yarar
Beklemiştin beni baharda
Bin bir çiçek koku salmıştı sevdaya
Kıskanmıştım sana koşan bülbülleri
Oysa ne gelen vardı zamandan
Nede zamana koşup giden
Nerede Barbaros’un leventleri
Nerede akıncı cengâverler
Ben adam olmam diyorum
Adamlık nasıl bir şey acaba
Kör kuşun yuvasını yapan kim
Bende beklemekteyim kör kuş gibi
Bekledim bir köşede sessiz ve masum
Çalı çırpı olsa da olmadı evim tebessüm
Bir gün tutarsa buz tutmuş ellerimden
Mangal gibi yürek taşıyan can
Çeksin çıkarsın beni
Karanlığın kırk kulaç kuyusundan
“bir harfe kırk yıl köle”
“İlim için Çin’e gitmek isterim”
Ne üşenir durur bedenim
Nede yorulur durur cefalı can
Şimdi diyorsun ki adam oluyorsun
Adamlık kim ben kimim
Bir sokakta düşüveren yaşlıya
Uzatamıyorsam kahrolası ellerimi
Tebessüm bile mahsusçuktan
Babam, senin demirin eğri derdi
Doğruymuş be abi…..
Ben insanın yüzüne gülmek yerine
Kırıyorum pamuktan kalplerini
Babamın dediği gibi galiba
Okuyamadım değil her halde
Adam olamadım be abi
01.02.2013 Muammer KARS