// Üfle Ey Ney! ..

Üfle ey ney hicranımı, sırrımı duysun cihan-ı alem,
Hasreti yazmaktan yırtıldı kağıt, çatladı kalem.
Saplansın sineme cevri cefa kınasın el alem,
Namert olayım şikayet edip etsem tek bir kelam.

Akıl neyime gerek, yok onunla bir işim; o, benden;
Anlamak, bilmek, bulmak, bencillik daha neler neler…
Hasutluk, kıskançlık, hırstan bana ne bunlardan!
Namert olayım şikayet edip etsem tek bir kelam.

Yarsız kanadı kırık kuş, suda çıkmış balığa dönerim,
Ben yârin kölesiyim, sevdama ibadet ederim,
Sevgiliye mümin, akla çetin...Allah’ıma şükrederim.
Namert olayım şikayet edip etsem tek bir kelam.

Ey ney! Sen yârİn leblerinden mi aldın şekerini?
Yoksa kederimden mi aldın nağmeni,sesini?
Üfle ey ney, her bir gözünde ah yüklü nefesini...
Namert olayım şikayet edip etsem tek bir kelam.

İkiye ayırdılar seni, can denen şeker kamış dalından
İçin boş, yok bir tek bir kıvrım, sinen delik deşik, göz göz...
Feryadımı hafızana kaz, bir kez inle benim için derinden!
Namert olayım şikayet edip etsem tek bir kelam.

Ey ney! Ey ney! Sen sitem et yâre benim yerime,
Hem şikayet hem derdin dök derdime...
Her gözünden bir çığ gibi kederin aksın üstüme!
Namert olayım şikayet edip etsem tek bir kelam.

Yâr, yâr bana bilirim ’hor’ değil!
Yâr, yâr bana bilirim ’har’ değil!
Yâr aktini getirseydi yerine...
Namert olayım sitem edip etseydim tek bir kelam.



FERİDE BEKTAŞ