Çınar yolunda bir kır kahvesi,
Kuru güz yaprakları çamur içinde,
Duvardaki tuvalde kız kulesi,
Ve altındaki bir mısrada;
“Bir çığlıktır sevmek ve yaşamak kadar önemli” diyor.
Kara bir sevda kalmış,
Bir Ud ’un ara nağmelerinde,
Bir şiirin son mısrasında,
Bense hala; henüz yakalanmamış mutluluğun peşindeyim,
Ve daha yazamadım o son şiiri! ...


Karanlığın içinden aydınlığı aramayı,
Dost güneşlerin sıcaklığını
Kaçak dalgaları bir kıyıdan izlemeyi,
Kayan yıldızlarda dilekler tutmayı,
O son fırtınayı,
Yitik zamanların aşklarını,
Sevmeyi, sevişmeyi unuttuk,
Fark edemedik bencilliğimizi,
Param parça ettik yüreklerimizi,Hançerledik! ...
Bense hala; tutkusuz bir günün içinde,
Yok olan sevginin izindeyim,
Ve daha yazamadım o son şiiri! ..

Şimdi bir güz ikindisi mevsim,
Yitik zamanlar,
Alaca karanlıklar,
Umutlar köleliğe düşmüş,
Benim gibi! ..

Çimenler üstünde iki çocuk,
Gözlerinde kır çiçekleri,
Mavi masallar,
Çığlık çığlığa yaşamları,

Bende hala; alev alev özlemler,
Ve daha yazamadım o son şiiri! ..
Sen yaz çocuk! ...
Sen yaz!..