Sis sen ve şiir


Sislerin içinden güneşe doğru yürüyorum
sen de ordasın
hayal meyal görüyorum seni
sonra bir dalda tünemiş iki serçe görüyorum
uçmak istiyor biri
uçamıyor

sonunda düşüyor yükseklerden
say ki o benim yaralı yüreğim

orada öyle duruyorsun
anlamıyor musun
şiirlerim kanıyor
canım yanaraktan

kalbine girebilmem için benden vize istiyorsun
öz yurduma benim öz yurduma
yasaklar getiriyorsun

oysa yasakladığın ben
bir zamanlar peşinden koştuğun ben
şimdi sen
çok uzaklarda virgülsüz noktasız bir cümleyken
dönemem ki sana

aramızdaki o sis kaybolmadan
mümkün mü buluşmamız
uzattığım ellerim boşlukta
belki bir asır önceden
halâ ilk günkü gibi yaralı

sislerin içinden güneşe doğru yürüyorum
sen de ordasın

aşk kement olmuş bağlanmış ayaklarına
oysa ben senden sevgi istiyorum

artık geç desem de

aramızdaki mesafe bir adımlık

aylar birbiri ardından geçiyor
her aydan o ayın çiçeklerini topluyor
kitaplar arasında kurutuyorum
tek yaşattığım
canlı tuttuğum çiçek giderken bana bıraktığın hüzün çiçeği
bir tek senin bıraktığın hüzün çiçeği diri
onu göz yaşlarımla suluyorum

haykırışlarım hıçkırıklarım herbiri kanayan bir şiir olup
karışıyorlar ses dalgalarına
yankı yankı bana dönüyorlar

sislerin içinden
bir yol bulup güneşe doğru yürüyorum


farkediyorumki artık orda değilsin
avaz avaz ağlıyorum
niye niye diyorum
tam da Tanrıdan icazet almışken

daldaki öteki serçe de düşüyor
güneş doğuyor
doğuyor ama bir yandan da kar yağıyor
işte öyle bir gün

bense köze düşmüş kelebeğim
uçmak istiyor uçamıyorum
bir günlük ömrümü sana adamışken

sen orda yoksun
şiirlerim yanıyor

12/Ekim/2011/Çarşamba/Bodrum

Yüksel Nimet Apel