![]() Şimdi Hatırlama Sırası Sende
Herşey şair’in dediği gibiydi aslında;
"Kimse vazgeçilmez değil, vazgeçmeyi bilmeyen sensin..." Ben unuttum sevgili, şimdi hatırlama sırası sende... Bugün seninle son kez çıktım dışarıya Seninle gezdiğimiz sokaklardan hatıralarını toplamak için İndim Kadıköy sahilinde sahipsiz bıraktığın beni aldım Sonra Üsküdar’a geçtim Bizi izledim kız kulesine karşı oturmuşuz çekirdek çitliyorduk Yaklaştım seni hayallerimden aldım Evet soğuk oldu termometre 39 u gösterirken kirpik uçlarımdan ayak tırnaklarıma kadar üşüdüm Lakin yemin ettim Bende sana dair hiçbir şey bırakmayacağıma Seninle en sevdiğimiz şeyi tek başıma yaptım Martılara simit attım Simitle birlikte yaşadığımız onca güzel şeyi söküp attım bir bir hepsini yüreğimden Bana bahşetmediğin o sevgiyi başkasın da bulmaya gidiyorum. Geri dönüşüm olmayacak. Ne sana, nede yokluğun da kendimi dört duvara sıkıştırıp da dinlediğim o şarkılara... Sezen’lere Yıldız’lara Şebnem’lere Ahmet’lere Nurettin’lere Cem’lere Artık onlar da seni anlatmayacak bana. Okuduğum kitaplarda. Osman Kaçmaz’ın Tiyatro oyunlarında güldürdüğü yanak ağrıları da Çamlıca tepesinden bakarken Seni görmeyeceğim İstanbul’un hiç bir yerinde Seni terk ettim Evet haklıydın. "Vazgeçersin" diyordun. Diyordun çünkü öylesine bir aşk’a karşılık verme gücünü hiçbir zaman bulamadın kendinde. Nasıl da biliyordun kendini. Sana bir teşekkürü borç bilirim bu hayatta. Çünkü acından çok malzeme çıktı bana. Bak seni sevdiğim kadar bir başkasını severim demiyorum, fakat kimse de seni benim kadar sevemeyecek bunu çok iyi bil’iyorum. Bunları sana birkez daha anlatmak için yazmadım. Sadece içimde ki yangının tamamen söndüğünü bil istedim. Artık ben bu sokaklarda sevdasını yitirmiş o küçük çocuğu oynamıyorum. Bugün sondu,bıraktığın şeylerle büyüdüm.. Verdiğin acıya, Veremediğin sevgiye, Hayalini başucuma koyup da uykusuz kaldığım gecelere, Ve benden aldığın herşeye, Senle gezmeyi düşündüğümüz yerlere, Yağmur da şemsiyeni benle paylaşmayışına, Düşünü kurduğumuz çocukları benden alışına, Hepsine Eyvallah. A. Haluk Fidan |