İstanbul,
İstanbul’a gideceğim bir gün.
Hayallerimin şehrini,çıplak gözle görüp
Keşiflere çıkacağim derdi.
Sürekli İstanbullardan bahsederdi.
Onca kızmalarıma bırak dellenmeyi
Ses dahi vermezdi.
Hep susardı.
Susup susup,İstanbul sevdasını kusardı.
Hiç bir zaman gitme demelerimi yanlış anlamadı.
Oysa yanlış anlamalıydı.
Gitme demelerimin altında
Güzel,saf duygular aramalıydı.
Yapmadı,aramadı.
Daha da devam etti
İstanbul’a olan hayranlığını anlatmaya.
Yetmedi,
Haykırdı yanımda aşkını İstanbul’a.
Ben ona,o İstanbul’a hayrandı işte.
Ah bir bilsen İstanbul,
Ne çok isterdim bir istanbul olmayı.
Sokaklarımda gezinmesini,
Kokumu buram buram
Ciğerlerine derin derin çekmesini,
Akıtmasını yollarıma gözyaşlarını
Ve bana aşık olmasını.
Ah bir bilsen İstanbul,
Ne çok isterdim bir istanbul olmayı.
Şimdilerde ise,
Ne ben istanbulum
Ne de istanbul,istanbul.
Artık;
İstanbul,başlıbaşına benim.