![]() TEK KELİME
kelimelerden kurduğum bir dünyada yaşıyorum
gün be gün artıyor kelimelerin kalınlığı etrafımda her kitapla birlikte hayatıma giren her bir yeni kelime kimi zaman bir duvar oluyor, örülüyor etrafıma,nefes alamıyorum... kimi zaman bir anahtar oluyor , ruhumu esir alan prangaları çözüyor,özgür oluyorum... kimi zaman bir yıldız oluyor karanlık tavanda, hayaller kuruyor,uykuya dalıyorum... Aslında ben biraz kelimelerle yaşıyorum... kelimelerden kurduğum dünyanın yazarıyım ben her bulduğum,okuduğum,duyduğum kelimeyi önce ruhuma yazarım sonra olur ya kelime hali unuturum diye kağıda Sonra bakarım derin derin kah tuğla olur örerim onu yalnızlığıma kah ışık olur feda ederim onu bir muma Kelimeler her daim mürekkep misali kalemimin ucunda gün gelecek kurduğum kelime dünyam yıkılacak üzerime tek kelimelik "veda" yı bile edemeden o yıkıntının altında kalacağım her bir kelime ifade ettiği anlam kadarınca ağırlık kazanıp çökecek ruhuma harf harf,hece hece işlediğim dünyam kararacak bir anda ve ben hiçbir noktaya gerek duymadan kurduğum cümlelerime ilk ve son kez tek bir nokta koyacağım Üzerimi örten kelimelerin varlığına sığınıp yavaş yavaş silineceğim dünyadan öyle bir an gelecek ki "ben" kalmayacak benden geriye Sadece üç harf ve sonsuz bir boşluk... Hani bir zamanlar "var"dık ,şimdi "yok" mu olduk? |