Yine yağmurluydu sokaklar,
Sonbaharın hüznü düştü yüreğime,
Ben yine hastanede bir bayram sabahı,
Ellerim şakaklarımda

Üzülmek mi, sevinmek mi bilemedim,
Acılar ve hüzünler kurşun gibi oturdu içime,
Gökyüzünde öbek öbek gri bulutlar sanki ağlıyor,
Öyyylesine bir karanlık bastı yüreğimi,

İki kurban bayramı aynı yerde aynı hastanede,
Kahverengi koltuktan dışarıyı seyrediyorum,
Dışarıda uçuşan kuşlar geçiyor karşımdan,
Bir yanımda ininilti ve acılar yükseliyor kovuştan,

Annem yok, buralardan çok çok uzaklarda,
Duyamıyorum şefkatli sesini,
Bu bayram da gelemedim, öpemedim elini,
Pencerede bayramlar çok zormuş anladım.

Sanki insanın yüreğine bir hançer saplanıveriyor,
Acıdan kıvranıyorsun da sesin bile çıkmıyor,
Affet beni, güzel annem, bu bayramda gelemedim.
Ben yine hastane odasında hüzünlerimle baş başa,

Yine yağmurlu bir bayram sabahı pencerede,
Gözümden süzülen yaşlarla baş başa,
Geceleri çökerken koridorlara ölüm sessizliği,
Dört yanım karanlık, dört yanım duvar,

Acı ve inilti yükseliyor ciğerleri yanan hastalardan,
Bu bayramda gelemedim, öpemedim elini,
Cennet vesilesi ellerini süremedim yüzüme,
Cennet kokusuna eş Anne kokunu çekemedim Ciğerlerime,

Yine bir hastane odasında soğuk duvarlar ve ben,
Birde dertleştiğim oda arkadaşım var yanımda,
Birde bayrama gidemeyen hasta yatağımda yatanlar,
Eminim hepsininin yüreğinde çok derin hüzün dolu.

Dokunsan hıçkıra hıçkıra ağlayacaklar,
Ara sıra gelip ateşe ve tansiyona bakan hemşir ve hemşireler,
Yine feryat yükseliyor yan kovuştan,
Öğrendim ki yükselen çığlık sahibi, ciğeri tükenmiş bir hastadan.

Öyyylesine yürek yakıyor acı çığlıkları,
Ellerimi açıyorum yüceler yücesi yaratana,
Acılarını dindir, yaşaması hayırlı ise şifa ver.
Acılarını dindir Allah’ım diyorum.

Senin hayır dualarına muhtacım Anne.
Bir maneviyatının filizlenen tohumuydu bu kurban bayramı,
Hz İsmail Hz.. İbrahim in yegane oğluydu
Bir Hacer, bir İsmail’de bende var Anne.

İki Kurban bayramıdır hastanedeyim,
Feyzi-rahmet bağıdır tüm kırgınlık alametine,
Bende rahatımı ve istirahatımı kurban ettim,
Kainat ın yaratıcısı yüce Mevla’m sıhhat versin bütün hastalara,

Bu bayramda geldi geçti yine hastane odasında,
Havada bulutlar çoğaldı bak yine,
Gözlerime düşecek yağmur taneleri yine,
Pencereden sızan kesik kesip soğuk değecek yüzüme,

İnsan buraları tanımadan, hayata umursamaz bakıyor,
Her şeyin kıymetini daha iyi anlıyor insanla burada.
Sağlığın, sevmenin, nefes alıp vermenin, yardımlaşmanın,

Hakikaten hayatı tanıyor insan hastane odasında.
Yavaş yavaş yüreğimi hüzün bulutları kapladı yine,
Karşındaki insan gözlerini açmıyorsa,
Bir lokma yemek bile yemiyorsa,

Gözlerinin feri tükenmiş, manasız bakıyorsa duvarlara,
Ben yine hastane odasındayım,
Yine hüzün düştü bu yılki kurban bayramına,
Yüceler yücesi böyle takdir buyurmuş,
Rahmetinden rahmet,Şafi ismin şifa versin kainatı yaratan,

Belki buda hayatın bir imtihanı,
Nereden bilecek insan.

12/09/2016
İbrahim BEKLER
ANKARA