Ağlayan gözlerimden sadece yaşlar akmıyor,
anılarım gidiyor önce, sonra sevgim, çiçeklerim, topraklarım, acılarım...

Hayat bir yağmur damlası kadar masum değilmiş...
Zamanla öğretiyor , sensizliği, kimsesizliği...

Camlarıma gelen kuşları kovalıyorum.
Sen yoksan, ekmek kırıntıları da yok..
Sen yoksan, perdelerim yok, evim yok, ben yokum...

Topraklarımı nadasa bıraktım.
Çiçeklerim açmaz, yediverenler kokmaz bahçelerim..

Halbuki fırtınalarına bile razıydım, katran karası gözlerinin
Sen beni güneşli havalarda tert ettin, baharlara küstürdün beni..
Yaz yağmurları temizleyemez gönlümdeki, kiri pası..

Gitmek en kolayı...

Artık geri dönme, istemem yarım kalan aşk kırıntılarını,
İstemem bir daha yarı yolda kalmak,

Gelme ! İstemem
Güneşsiz yaz, baharsız çiçek istemem..

Öğrendim nasıl olsa, kuşlara ekmek vermeyi...

Seval Dağcı 30.08 2016