suyunu eklemeden
altını kısıp sabır ile beklemeden demini almıyor aşk...



gidişin diyorum
adı aşk ile anılan hiç bir cümleye ne sığabildi ne de anlam olabildi
ne sokaklar adım
ne de bu şehir ben gibi adam olabildi gidişine



ben gece ektikçe düşlerime
hüzün biçtim en ölüsünden mevsimlere
ve kana kana şafak içtim en kurağından sabaha


ve bil ki
adınla anlam kazanmış çokluğun hiçbir zaman anla(ya)madı yokluğunun dilinden



yıldızlara saklı yeminlere sor beni
cigaramın dumanında tel tel sabahı doğuran gecelere
boş şişelere ağızlar dolusu ettiğim küfürlere
ve mürekkebi dağılmış mühür gibi bakan uykusuz gözlerime



üzerine yağmur devrilmiş bulut gibi ıslandığıma bakma bu aralar
ne su ekleyebildim hayata ne de altını kısıp sabırla bekleyebildim
ne dem tutturabildim başka aşklarda
ne de kıdem yükselttirebildim kendimce


ve bil ki
sessiz bir harf çokluğunda satır satır beklerken seni
sen ses getirecek kadar harf ve nefes olabilseydin cennetinden şiirime
kanatlanıp uzanabilseydin diz(e)lerime
ben hece hece saçlarından süzülüp
her gece
bıkmadan
usanmadan
yeniden doğardım gözlerine…








ilhanaşıcıtemmuzikibinonaltı