Ne zaman bir çıkmaza düşsen elim sende.
Tutup da çıkarırım karanlıktan aydınlığa.
Ellerimde umuttan kalelerle.
Bahara göz kırparım.
Hem hangi gökyüzü karamsardır güneş aydınlığında.
Umut dolu bir nizam var koca evrende.
Her çıkmazın bir çıkar yolu vardır.

Çocukluğuma yolculuk halindeyiz.
Kaçıyorsun bende arkandan kovalıyorum.
O en mutlu olduğumuz zamanda.
Sonunda varıyorum yanına elim sende!

Büyüyoruz sonra.
Bir daha hiç çocuk olamayacağız.
Oynanan oyun da hüzne gebe.
Ve ben biliyorum ki;
Ağzımla kuş tutsam da,
Artık el’im sende.

Bize, biz bir olursak bize dost çok.
Bize, biz bir olmazsak bizden ala düşman yok.
Hadi gel koynuma almadan geceyi.

Ben sevda bildim yokluğunu bile.
Sense çile bildin varlığımı yokluğumda bile.
İkimizde hak etmedik girmeyi,
Hak bilmeyen bir gönle.
Ama dedim ya.
Ağzımla kuş tutsam da.
Artık el’im sende...