Önünden geçen mini etekli kadına bakıyor göz ucuyla,
Sonra bir de kendine...
Kirli gömleğinin yırtılan yakasına..
Ürperiyor sonra içi yine..
O adam geliyor aklına..
Tekrar yaşamış gibi o anı..
Bağırmak istiyor yeniden
Ses telleri patlayana kadar..
Bademcikleri ağzından çıkana kadar bağırmak.

Hızlı nefes alışverişlerini duymamak için çıkarabildiği kadar çok ses çıkarmak..
İlk defa nefret dışında bir duygu hissediyor içinde
Korku...

Hiç hissetmemişti bu duyguyu..
Allahtan bile korkmazdı ki o.
Benden alacağı tek şey canım.
Onu da alsın varsın,umrumda mı derdi hep.

Haklıydı da aslında,yoktu kaybedecek bir şeyi.
Ne ailesi,ne dostu,ne aşkı,ne parası...

Hava buz tutuyor belki çoktan eksilerde...
Üstünde yırtık bir gömlek dışında bir şey yok.
Parmak uçlarının morarmış olduğunu farketti.
Üşüdüğünü farketmemişti oysa.

Denize doğru yürümeye başladı.
Uçuşan saçlarında buz taneleri vardı.
Girdi suyun içine...
O kadar rahattı ki,kimse inanmazdı intihar ettiğine..
Önce kalçası,sonra göğsü en sonda savrulan saçları kayboldu denizde..

Hiç çırpınmadı nefes almak için..
Uyuyormuş gibi rahat...
Zorluklara katlanmayı bu sakinliğiyle sağlamıştı.
Severdim sakinliğini..
Ama her zaman hüzünlü duran ve yakından bakmadıkça anlayamadığın o anlam dolu gözleri,
Çığlık çığlığaydı hep...

Hissederdim bunu.
Yardım ettim ona.
Ölmesi için izin verdim.
Tekrar kurtarırsam onu,
Doğrulamayacaktı bu sefer.
Ona bu kötülüğü yapamazdım..
Ama;
Kendime yaptığım o kötülüğü,
Hesaba katamamıştım..
Mine DEMİR