OLMUYOR BABA!

Bizim kaderimiz yazılmış kara,
Felek bizleri hep düşürdü dara,
Kalsaydın baksaydın yandığım nara,
Akraba kadirimi bilmiyor Baba.

Sende benim gibi çok yaralıydın .
Ne yapsam acılar dinmiyor Baba,
Hayatın içinde dert kıralıyım,
Hüzünler tahtımdan inmiyor Baba.

Olsaydın silerdin gözüm yaşını,
Ağlardım omzuna koyup başımı,
Zehir ettim hazır pişmiş aşımı.
Doğru dala kuşlar konmuyor baba

Senin hiç yerini tutarmı sağlar,
Gözlerim gülse’de yüreğin ağlar,
Çektiğim çileye dayanamaz dağlar,
Haller muhanete denmiyor baba.

Derdin ya ’Erol’um Amcalar önder,
Önder kim olurmuş,hele gel bir gör.
Bizde sen yanandın,artık söndü köz,
Ciğerim yanıyor sönmüyor baba

Senle yaşıyorum,bilki şanımsın,
Damarda dolaşan asil kanımsın,
Rüyama gel nolur gönlüm açılsın.
El eliyle yaram onmuyor baba.

Çektiğim çileyi sende görürdün,
Onun için günden güne eririm,
Yemedim,yedirdim kime bildirdim,
Öksüz oğlun boşa yanmıyor baba
6.5.200 Erol Köktaş