3
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1001
Okunma
sığınağım sendin serin yerlerin üzerinde
umursamıyordum savuruyordum sözlerimin düzensizliğini
içimden parçalıyordum savaş veriyordum
umulması güç şeyler sararken hayatı
yaşama adapte etmekle yükümlüydü yüreğim
saatin hiç bitmeyen sesinde içime çöküyor çaresizlik
gözlerim takılıyor dışarda yağmurun güzelliğine
buğulanmış camlara yazıyorum senii
içimi saran hislerim gidiyor bir anda
toprak kokusu saraken her yeri
boşlukların gizeminde sarhoşluğun hakimiyeti
sararken kendi yaralarını,yanan yürekler avare
özlenilenler yok sayarken kendilerini
derin bir adım geri çeviriyor rüzgarın esintisinde....
Cevap Yaz