İLKBAHAR

Nasıl anlatsam bilmem, Kâğıda nasıl sığar
Mevlâ’nın hediyesi, melek yüzlü ilkbahar

Doğarken nisan bir der, şaka ile başlarsın
Kardan bıkmış toprağı nakış nakış işlersin

Rüzgârın meltemisin Güneş’in gülen yüzü
Mevsimin kusursuzu, yılların nazlı kızı

Bozkırın kalbi atar gelişini görünce
Çiğdem selama durur gülüşünü görünce

Vurgun yemiş çamların iniltileri diner
İbibikler sesini sen geldiğin de dener

Her gününde bir endam söz bulunmaz destine
Bulutlar aşka gelip boşalırlar üstüne

Bağbanlar topluyorken güllerin destesini
Bülbüller sen de yapar nihavent bestesini

Leylekler seyahate gezerken ova ova
Her köşende cıvıltı her dalın da bir yuva

Boran tipi veda da buzların şevki söner
Dağların ızdırabı artık sefaya döner

Otlakların üstünde uçuşunca dumanlar
Guguk kuşu zikrini yeşilinde tamamlar

Kuzunun meleyişi çobanın kaval sesi
Bütün börtü böceği aşık eder herkesi

Küt küt ses duyarsanız ileriki bir uçta
Şirin kaplumbağalar bilin ki izdivaçta

Oksijenin bolluğu neşe sunar benize
Kekiklerin nefesi şifa olur genize

Çeşmenin şırıltısı benzese de yaşlara
Damla damla suyunu ikram eder kuşlara

Alabalık dere de kurbağa göl de mutlu
Kelebekler çiçekte arılar bal da mutlu

Yerle gök fıtratını yaşarken azar azar
Bu uyumlu düzeni yine insanlık bozar

Kıymetli değil midir tabiat para kadar
O rengarenk kuşların kafeste ne işi var

Yumurtalar tohumlar senin döşünde doğar
Yaradan’ın ikinci kitabısın ilkbahar

Ahmet Çiftci 24-03-2016
Kastamonu/Tosya