Oysa ben...
Ben hayat.
Küçük ümitler istemiştim senden
Sen kara tülünü sermeden geceye
Ve ser-hoş bir gerçek sunmadan önce...

Yangınlarından boğuldu bu kent
Düşsel mutluluklar yazılırken bulutlara
Kapandı gökyüzü
Okuyamadım.
Oysa iyi zamanlar ummuştum senden
Sen maviliklere gökyüzü demeyi öğretirken bana
ben yeşilin diliyle konuşmuştum seninle
İyi bildim seni, yaşanası atılan adımlarda
sen...
sonra gece
Kara bir peçe yüzümde
Yalanların çaldığı aydınlık
Küçük gülümsemelere gizlenmiş acılar…

Hakediliş koydum adını acıların
Yüksek dağlarına bakıp gülümsedim
Güneş vurulurken gözlerimde
Ve ben ağlarken
Soluduğum nefesini dudaklarıma aldım
Bilindik notalara dokundu ıslaklığı
Geceler sustu bazen
Ben sadece seni konuştum.

Sevdim seni hayat…
Küçük mutluluklarını sevdim
Yaşamayı öğrenemediğim aşkı
Bulutu bir annenin gözlerinde.
Sıradan bir hayali esirgese de gözlerin
Bildim
Ertelenen mutluk verilecekti
Herhangi bir zamanın bir güz vakti ellerime.