kayboldun..


ne bir veda ne bir gidiyorum izini dahi belli etmeden.




içimde tarifsiz bir sıkıntının ucube yalnızlığı
dönüş yollarını tarıyor gözlerim
ne olur sevdiğime pişman etme beni.



hep kaybetmeye alışık şu yüreğim
bir seninle teselli bulmuşken
gecemi deşme yokluğunun hançeriyle
kanadığımı görmeden ölürüm sonra bak.




sen ki
batan güneş gözlerindir derdin
ay bile saçlarımı kıskanırdı hani
beyaz ışıkları dansederken omuzlarımda
başını dayardın usulca gölgelerine
sonsuz bir çölde kalan meczup gibi
dudaklarıma dalardın su misali
boğulmamak için verilen bir anlık nefes molası hariç.




gece nöbetlerdeyim yine
her saat başı camı açıp
gecenin seni benden alan yanına
ağza alınmayacak küfürler asıyorum
çok mu gördün bir avuç mutluluğu diye
isyan eden yanımı dayıyorum pencereye
adını haykırıyorum
nerdesin.




bak erik ağaçları bembeyaz gelin gibi
kumrular dallarına son yumurtalarını bırakıyorlar
ürkek bakışları arada bana takılıyor
acıyarak mı bakıyorlar bilmiyorum
belki de bana öyle geliyor kim bilir
bu kadar üzüntü yüreğime iyi gelmez
elbet gözle görünmeyen her yerimden çıbanlar zuhur eder
görünmeyen her yara sahipsizdir bilirsin
tıpkı benim gibi.


dışarda yağan yağmura inat
ıslak gözlerini camıma dik
sevmesen de razıyım
iyi olduğunu gösteren bir mucize yolla bana
inancım kaybolmasın
bu son dileğimi kabul buyur
sevdiğime pişman etme beni ne olur..




Lavinia