Gün…
Nasıl da hızlı çarptı
kanatlarını !
Kesiverdi aşkın
kusursuz örgüsünü,
Göz, karanlık
Yol yorgun kaldı.
Tükendi kaynağı
Gözyaşlarımın.
Yürek boşluğumun
Issızlığında;
Şimdi kendine
Kilitlendi bu gönül.
Karanlıklar içinde
Soluksuz…
Altı kanatlı
Melek bekliyor.
Senmiydin o
Müşteba Güneş