Deryâ-yı nâpîdâda metânetle nereye cevlân ederidin?
Ab-ı Kevser'e varsan şevk beraatıyla ne içeridin?
Sükûnetle zirve-i bâlâdan güllerle nereye gideridin?
Nurlu nimetler içinde musaffâ sefere revan mı boluridin?

...

Beraat-ı Gül-i Ab-ı Ak-Taluy

Deryâ-yı nâpîdâda metânetle nereye cevlân ederidin?
Ab-ı Kevser'e varsan şevk beraatıyla ne içeridin?

...

Mahalle yoksuldu ama Semiha Teyze’nin kalbi zengindi. Bir lokma ekmeği üçe böler, önce torunlarına uzatırdı. Sabahları onları dualarla uğurlar, geceleri şükürle karşılardı. Yıllar geçti, saçları ağardı, elleri nasır tuttu ama torunları büyüdükçe yüreğindeki hüzne umut karıştı.
Gün geldi; biri polis, diğeri subay oldu. Üniformalarını gördüğünde döktüğü gözyaşları acının değil, gururun gözyaşlarıydı. Yokluğun içinden iki vatan evladı yetişmişti. Ardından kader onları bir kez daha sınadı; iki kardeş aynı ay içinde doğu görevine atandı. Semiha Teyze “Vatan sağ olsun” dedi, korkusunu seccadesine bıraktı.
Bir gece rüyasında oğlunu, gelinini ve torunlarını bir gül bahçesinde gördü. Sabah namaza kalktığında içinde tarif edemediği bir hüzün vardı. Akşam üzeri kapısı çalındı. Gelenler acı haberi getirmişti. Kahraman torunlarının şehadetine yüreği dayanamadı; emaneti emanet sahibine teslim etti.
Mahalleye büyük bir hüzün çöktü. İki kahraman vatan evladı ve onları sevgiyle büyüten Semiha Teyze, yan yana dualarla uğurlandı. Ardında ne mal ne mülk bıraktı;
bir vatana onur, bir millete gurur ve kalplere kazınmış hüzünlü ama onurlu bir hikâye bıraktı.

...

Bir sen yaşarsın hatıramda
Mevsim baharsın özlemimde
Derman bulurdum rahmetinde
Şen gül nurumsun gülüşümde


...

Sinmiş üstüme matbaanın ağır kurşun kokusu
Bitmeyecek gibiyken Nazlı Sokağın dik yokuşu
İş çıkışı, gece…
Aklımda ismin, o muhteşem üç hece…
Seviyor bu gönül seni, yaralı aşkın acıtsa da haince…

...

Dünya ve ukbada hep mutlu olun
Çok şükür gördük mürüvvet`inizi
Şereflendirdiniz ailemizi

İnsanlar dünyaya yalnız gelirler

...

OTİZM ALMIŞ SENİ PENÇESİNE
BİR SANAL ALEM İÇERSİNDE
KENDİNE BİR YER EDİNMİŞ İSİN ORADA
KENDİNİ AÇMIYORSUN HAYATA
BİZE TAMMANASI İLE

...

...

Biliyorum bir gündüz vakti anne dedik
Gözün o cızırtılı kapılarından
Renkle tanıştık
Gölgeyle tebessümün o ince gamzesine
Denk düştük tek başınalığa

...

Ben Kendimi bulamadım
Aldılar seni benden hasretim Gözlerinde kaldım aktım ipekten yastıklara
Belki yanağında yer buldum
Dayandım
Sevgim düşlerimin toplamı

...