Sessiz bir geceydi, zaman durmuştu
Ayrılık demişti, dediği dedik
Beni can evimden çekip vurmuştu...



...

Akşamları evin içine başka bir sessizlik siniyordu artık. Çocukların neşesi bile yorgun duvarlara çarpıp eksiliyordu sanki. Bir gece, çocuklar uyuduktan sonra Kamil derin bir nefes aldı. Gözlerini yere indirip ağır ağır konuştu.
— “Saliha… burada ne kadar uğraşsak da yetmiyor. Belki başka bir yerde yeniden başlayabiliriz.”
Saliha başını kaldırıp eşine baktı. Bu cümle günlerdir ikisinin de içinde büyüyen suskunluğun adıydı aslında. Sessizce pencereye yürüdü. Dışarıda rüzgâr, portakal ağaçlarının dallarında hüzünlü bir türkü gibi dolaşıyordu. Doğup büyüdüğü toprağı bırakmak kolay değildi. Her sokağında bir hatıra, her köşesinde yarım kalmış bir anı vardı. Ama annelik bazen insanın içindeki bütün alışkanlıkları susturup çocuklarının geleceğini seçmesiydi.
Günler süren hesaplardan, uykusuz gecelerden ve sessiz dualardan sonra karar verdiler. İç Anadolu’ya taşınacaklardı. Kamil, orada bir binada görevli olarak çalışabileceğini öğrenmişti. Belki maaşı büyük değildi ama düzenliydi. Onlar için düzen, artık lüks değil; nefes almak demekti.
Taşınacakları sabah evin içinde buruk bir telaş vardı. Çocuklar heyecanla kolilerin etrafında dolaşıyor, yeni şehirde nasıl bir hayat yaşayacaklarını soruyordu. En küçükleri fatih, oyuncak arabasını göğsüne bastırıp masum gözlerle babasına baktı.

...

Küskünüm kendime bu aralar hayat gelme üstüme!
Vazgeçtim, hayallerim yarım kaldı hep, el attığım dallar kırıldı, kırıldım ey aşk gelme üstüme!

Her günün sabahında umut ektim gönül bahçem, bu günüm dünden iyidir diye, bekledim ayları yıllara ekledim bir vefalı dost bulurum diye, gelmedi ey hayat gelme üstüme.


...

Ruhumun kimsesiz kışında, buz tutmuştum ben tek başıma.
Sen geldin; üzerime yapışmış o katı kışı,
Yüreğinin sıcaklığıyla erittin, bitirdin içimdeki bu savaşı.

Hayat dediğin, sürprizlerle dolu kısacık bir öykü,

...

tırnaklarım da uzuyor nedenler
ve boğazımda kılçık,
hasret rengi balık iskeletleri.



...

Düşlerine kurgulayan güldü
Bugünün müydü yarının da mı
Gözünle görmediğin savaşı
Başardın
Elden ayaktan dğşünce

...

kararmıştı baştan başa gökyüzü
yapraklar sararmış o hüzün vurmuştu
takati kalmamıştı bir an bile direnmeye..

ay kararmış garibin boynu düşmüştü

...

Kalbin fani sarsıntılarını duymadıkça
Her yeni gün.
Tutamaz dağ rüzgarları,
Ve göğü boğan kanlı yağmurlar .
Vatansız rüyalardan ki kaçınılmaz

...

​Altın taçlar baştan bir bir düşerken
Saraylar bir derin yasa bürünmüş
İpekten kefen erken biçilirken
Nice nice kraliçe gömülmüş


...

Gümüş kenarlı bir çerçeve
Omuzları düşmüş adamın
Cüce masallarını bıraktığı
Çocukluğundaki eve
Kırkında

...