Bu romanın sayfaları ilerledikçe, Alaz’ın kalemi hep o geceyi ve o sabahı anlatacaktı. Çünkü gerçek aşk, bir kez yaşanıp biten bir an değildi; her saniye yeniden başlayan, her dokunuşta daha da alevlenen sonsuz bir döngüydü. Ve bu döngü, dünyadaki tüm kırık kalplere umut olmaya devam edecekti.
Güneş gökyüzünün en tepesine ulaştığında, odadaki o ateşli ve derin hava yerini tatlı bir rehavete bırakmıştı. Ancak ne Alaz’ın gözleri O’nun üzerindeki hayranlığından eksilmişti ne de O’nun Alaz’a olan o köklü adanmışlığı sarsılmıştı. Alaz, masadan kalkıp tekrar yatağa, o kokunun ve sıcaklığın merkezine döndü.
Çarşafların arasında birbirine kenetlenen elleri, sanki iki ayrı insanın değil, tek bir bedenin parçaları gibiydi. Alaz, O’nun parmak boğumlarını tek tek öperken, içindeki o yazar dürtüsü tamamen susmuştu.

"Bazen," dedi O, başını Alaz’ın çıplak göğsüne koyup kalp atışlarını dinleyerek, "Kelimelerinin arkasına saklandığını düşünüyorum Alaz. Ama dün gece ve bu sabah... Kelimelerin bitti. Sadece sen kaldın. Ve o sen, benim ruhumu tamamen ele geçirdi."

...

​Alaz, yatakta sırtı göğsüne yaslanmış halde uyuyan O'na sarıldı. Eli, O’nun kalbinin üzerine yerleşmişti; teni hala o ateşli dakikaların iziyle sıcacıktı ve kalbi, az önce yaşadıkları o yoğun fırtınanın ardından huzurlu bir nehir gibi dingin akıyordu. Alaz, sevgilisinin omuz başındaki pürüzsüz tene küçük, minnet dolu bir öpücük daha kondurdu. O, uykusunun arasında hafifçe kımıldayıp Alaz’ın kollarına daha da yerleşti, arkasına bakmadan elini uzatıp Alaz’ın saçlarına götürdü.
​"Uyumadın mı?" diye fısıldadı O, sesi uykunun o buğulu, kadife tonunu taşıyordu.
​"Uyumak, seni izleyemediğim tek zaman sevgilim," dedi Alaz, sesi göğsünün derinliklerinden geliyordu. "İçimdeki bu doluluk hissi öyle büyük ki, gözlerimi kapatsam bu rüyanın bitmesinden korkuyorum."
​O, yatakta yavaşça döndü ve yüzünü Alaz’ın yüzüne hizaladı. Ay ışığının yerini alan o soluk sabah aydınlığı, ikisinin de yüzündeki o yorgun ama kelimelerle tarif edilemez mutlu ifadeyi ortaya çıkarıyordu. O, parmak uçlarını Alaz’ın dudaklarında gezdirdi; az önce birbirlerini yakarcasına öpen o dudaklar, şimdi birbirlerine en derin güvenle gülümsüyordu.
​"Sana bakarken," dedi O, gözlerini Alaz’ın gözlerine sabitleyerek, "Dünyadaki tüm insanların, tüm kalplerin neden birini aradığını anlıyorum. İnsan tek başına yarım bile değilmiş Alaz. Ben seninle, o fırtınanın içinde, o ateşin tam ortasında kendimi buldum."

...

Bayrağını kapan,Türkler geliyor
Japonya' Korede , şimdi buradayız
Sancağını diken, Türkler geliyor
Bayrağını kapan Türkler geliyor


...

...
...
...
...
...

...

Sana söyleyemediklerim var.

Tuhaf ama gri'de,
Florasan lambalar gibi.


...

Seviyormuş gibi
Aşıkmış gibi
Mutluymuş gibi
Evliymis gibi
Mış mış mış

...

Gönlüm geceye yaradı
Bir sokak kaldı içimde
Adını sayar dururum



...

içimde bir düğüm
kör bir kurşun gibi vuruyor
söküp atamadığım yere

adını her andığımda

...

kapıları vurulmuş bir gece bu
pencereleri yaslı
duvarları kırık bir dua

ben sana bakmayı

...

Çay soğudu, gönlümde dert var
Kapı çaldı, mektup gibi haber
Mehmet Emmi, yüzün yine yere çarpar

Pazar yeri, dolu ama boş

...