Ölmek lütuftur isteyene
Sevdiğinden seve seve ölmek
Özlemek ölümü sırça köşkte bile
Bulamamaktır.


...

(Çünkü yeni gördüm)
…..
Bak işte Lüzumsuz sana iş çıktı,
Yengeye itiraz etmeden düşün.
Şimdiye dek ne dediysen boş çıktı,

...

Yine yaşla dolmuş kara gözlerin
Verdiğin sözlerimi hatırladın
Lime lime oldu sanki özlerin
Yaktığın közlerimi hatırladın


...

umutla aynı anda hayal kırıklığı
hatta
üst kattan düşen bir saksı
Ve dahi
bir başkası olmak süresiz

...

Beynimdekiler (size/sana ait olanları) bırakmaya çalışıyorum. Bırakamıyorum. Sonuçta gönlümle/kalbimle başbaşa kalışımla rahatlıyorum. Sorun da bu ya, sahibi siz olmuşsunuz gönlümün/kalbimin.
Bana bir şey kalmamış.
Okuduğum bir kitaptan (Corpus H. Özcan) şöyle bir paragraf yazmıştım bir kenara: “Dünya bu kadar çirkin, Tanrı bu kadar gaddar olabilir miydi? Ölüme bu kadar yakın bir adama, “yaşamı kendine bu kadar yakıştıran bir kadını” gösterip, sonra da ikisi için birlikte yaşamı imkansız kılarak adamı hem ölüme hem yaşama düşman etmek Tanrıya reva mıydı? Yaşamak bu kadar mı zordu?”
Tamı tamına bunları yazmıştı süre gelen olaylar zincirlerine uygun olarak… Ah! Beni düşünün. Bu paragrafı kaç kez okudum; saymak beni nasıl yoğun duygulara götürür diye vazgeçtim.
Tıpkı beni, benim içinde bulunduğum durumu biliyormuşcasına yazmış yazar.

...

puslu pencerelere benzedi gözlerim
"mavi bir gökyüzü olur gülüşün"
dediğimde nerde
şimdi nerdeyim?


...

Alanlara lâlet olsun
Görüp duyup buna sessiz
Kalanlara lâlet olsun
*
İyilere kaldık hasret

...

Kalemim gölgelerin pençesinde
Ömrün seyir defterine
Mutluluk dolu satırlar yazmak istiyorum
Kılamadığımız Cuma’ya ne yazılır bilmiyorum
O yüzden bocaladım bugün şiirleri

...

Harf yukarı
Harf aşağı
Bir zindan kuşağı
Bir millete ilelebet
Düşmesin gözlerimde

...

Ruhum ıstırapta ruhum zikkeli
İçten içe kaynıyor kızgın öfkeli
Atıyor beynimin sigorta teli
La havle diyorum yine la havle


...